Sahîh-i Buhârî 3063. Hadis

İmam Buhar! bu başlık ile İslam ordusunun dağıtılacağı endişesini taşıyan bir kimsenin başsız kalmaları durumunda komutayı üstlenebileceğine, bunun caiz olduğuna işaret etmek istemiştir. Burada kullanılan başlık ile nakledilen rivayet arasındaki uyum açıktır. İbnü'l-Müneyyir bu rivayetle ilgili olarak şu açıklamalarda bulunmuştur: "Bu rivayet devlet başkanına müracaat etme imkanının bulunmadığı durumlarda herhangi bir göreve getirilmesi kesinlik kazanan ve zorunlu olan kimselerin söz konusu göreve gelmesi şer'i bakımdan sabit olur ve ona itaat etmek gerekir."

Ancak İbnü'l-Müneyyir'in bu görüşü söz konusu kişinin etrafında bulunan kimselerin ittifakla onu bu göreve layık görmeleri durumuyla ilgilidir. İbnü'l-Müneyyir bu hadise dayanarak sözlerine şöyle devam etmiştir: "Maliki mezhebine göre devlet başkanı/görevlisi dışında kendisini evlendirecek bir kimsesi olmayan kadınlar eğer devlet başkanına/görevlisine ulaşma imkanı yoksa diğerleri tarafından evlendirilir.

İşte bu rivayet onların görüşünün doğru olduğunu göstermektedir. Cuma namazı imamının kaybolması durumunda orada bulunan cemaatin imamlığa birisini geçirmeleri ile ilgili olarak da aynı hüküm uygulanır." باب: العون بالمدد. 184. DÜŞMAN GÜÇLERİNE KARŞI DESTEK BİRLİKLERİ İSTEMEK حدثنا محمد بن بشار: حدثنا ابن أبي عدي وسهل بن يوسف، عن سعيد، عن قتادة، عن أنس رضي الله عنه: أن النبي صلى الله عليه وسلم أتاه رعل وذكوان وعصية وبنو لحيان، فزعموا أنهم قد أسلموا، واستمدوه على قومهم، فأمدهم النبي صلى الله عليه وسلم بسبعين من الأنصار، قال أنس: كنا نسميهم القراء، يحطبون بالنهار ويصلون بالليل، فانطلقوا بهم، حتى بلغوا بئر معونة غدروا بهم وقتلوهم، فقنت شهرا يدعو على رعل وذكوان وبني لحيان.

قال قتادة: وحدثنا أنس: أنهم قرؤوا بهم قرآنا: ألا بلغوا عنا قومنا، بأنا قد لقينا ربنا، فرضي عنا وأرضانا. ثم رفع ذلك بعد. Bi'r-i Maune olayı hakkında Enes İbn Malik'in naklettiği bu rivayetin ayrıntılı açıklaması Kitabü'l-meğazı:'de gelecektir. Burada da kullanılan başlık ile nakIedilen rivayet arasındaki uyum açıktır. İbnü'I-Müneyyir bu hadisten elde ettiği bir sonuca şöyle işaret etmiştir: "Bir kimse, verdikleri söze bağlı kalacaklarını söyleyen kimselerin bu ifadelerinin zahirine dayanarak hareket eder ve kendi zannına göre ictihad ederse mazurdur. Bu kimselerin sözlerinde durmamaları bu hükmü değiştirmez."