Bu sūre āyetlerindendür beyān idici kitābuñ.
Biz indürdük bu Ḳur’ānı ‘Arab dilince. Ola kim añlayasız.
Biz ḥikāyet iderüz saña yā Muḥammed ḥikāyetlerüñ yaḫşısı[nı], biz saña vaḥyeyledügümüzle bu Ḳur’ānı. Egerçi sen Ḳur’ān indüginden burun sañaġāfil idüñ‐ise daḫı.
Ẕikr eyle ol vaḳtı ki eyitdi Yūsuf atasına: Yā atam, ben düşde gördüm ki onbir yılduz, daḫı güneş‐ile ay baña sücūd eylediler.
Ya‘ḳūb eyitdi: İy oġlum, ḫaber virme bu düşüñi ḳardaşlaruña. Pes seniöldürmege bir ḥīle iderler. Taḥḳīḳ şeyṭān ādem oġlına ulu düşmandur.
Anuñ gibi seni iḫtiyār ideçekdür Tañrı Ta‘ālā nübüvvet‐ile ve meleg‐ile ögre‐decekdür saña düşler ta‘bīrini. Daḫı tamām ideçekdür ni‘metlerinisenüñ üstüñe, Ya‘ḳūb ehline daḫı. Nite kim tamām eyledi atalaruña sendenburun ki İbrāhīmdür ve İsḥāḳdur. Taḥḳīḳ senüñ Çalabuñ her nesneyi ki bili‐cidür, ḥikmetler issidür.
Taḥḳīḳ ḳıṣṣasında Yūsuf‐ıla ḳarındaşlarınuñ ‘ibretler vardur ṣorıcılar[a].
Ol vaḳt ki eydürler biri birine: Yūsuf‐ıla ḳardaşı sevgülü midür bizümatamuz[a] bizden? Ḥāl budur ki bir cemā‘at‐biz. Taḥḳīḳ bizüm atamuz uluazġunluḳ içindedür.
Öldürüñüz Yūsufı, yā anı bıraġuñuz bir yire, ḥattā ki yaluñuz size ḳala atañuz. Daḫı anı bıraḳduḳdan ṣoñra ṣāliḥlerden olasız.
Anlaruñ birisi eyitdi ki Yehūdādur: Yūsufı öldürmeñ, lākin ḳuyuya bı‐raġuñuz, alsun gitsün anı misāfirlerüñ niçesi, eger siz benüm meşveretümişlerseñüz, didi. |
Ṭanışup eyitdiler atalarına: Ne oldı saña bizden Yūsuf üstine bizüm‐çüninanmazsın, didiler. Daḫı biz aña şefḳat idicilerdenüz, didiler.
Gönder Yūsufı bizümle ṭañla ṣaḥrāya. Yirüz, içerüz, oynaruz daḫı biz anıṣaḳlaruz, didiler.
Ataları eyitdi: Beni ḳayġuya ve ḥasrete ḳarışdurursız, anı alup gitmeñ. Daḫıḳorḳarın ki anı ḳurt yiye, siz andan ġāfil‐iken.
Eyitdiler: Anı ḳurt yise biz cemā‘at‐iken, ol vaḳtda biz ziyānlulardan olu‐ruz.
Pes ol vaḳt ki Yūsufı aldılar gitdiler. Daḫı danışdılar kim anı ḳuyuya bı‐raġalar. Vaḥy eyledi Yūsufa ki sen anlara ḫaber vireceksin bu işlerini anlarbilmezler iken.
Geldiler atalarına giçe‐y‐ile aġlayup.
Eyitdiler: İy atamuz, biz gitdük idi atlarumuz segirdim‐ile. Daḫı ḳoduḳ idiYūsufı ḳumāşlarumuz ḳatında. Pes anı ḳurt yidi. Daḫı sen bize inanmazsın ki biz girçek söylesevüz daḫı.
Daḫı getürdiler Yūsuf göñlegin yalan ḳana bulaşmış. Ya‘ḳūb eyitdi: Bel ki nefsüñüz size bir iş bildürdi, işledüñüz. Pes ṣabr ider‐men yaḫşı ṣabreylemek. Daḫı Allāha ṣıġınuram siz işledügüñüz işlere.
Daḫı ol ḳuyuya misāfirler geldi, ḳondı. Pes gönderdiler saḳḳālarını ṣu ge‐türmeg‐içün. Pes ḳoġasın ḳuyuya ṣaldı, Yūsuf yapışdı. Saḳḳā eyitdi: Nebaḥtlu, uşbu güzel oġlan elüme girdi, didi. Daḫı ṣaḳladı anı, kimseye bildür‐medi. Tañrı Ta‘ālā bilicidür, anlar işledügi işi daḫı.
Ṣatun aldılar Yūsufı ḳardaşları ve ṣatdılar az bahā‐y‐ıla ki hīç yaman aḳçaidi ṣayılmış. Daḫı anlar anı almaḳda, ṣatmaḳda zāhidlerden idi.
Daḫı eyitdiler ol kişiler ki Yūsufı ṣatun almış idi Mıṣr şehrinden ‘avratınaki Zelīḫā idi: Yūsufı yaḫşı bisle, ola ki bir gün bize yaraya, yā özini oġulidinevüz, didi. Anuñ gibi berkitdük Yūsuf ḥükmini yir yüzinde, daḫı ög‐retmeg‐içün özine düşler te’vīlini. Tañrı Ta‘ālā ġālibdür emrine, lākin çoḳ kişi‐ler bilmezler.
Ol vaḳt ki buluġlik maḳāmına yitişdi. Virdük aña ḥükm‐ile ‘ilmi. Anuñ gibi cezā virür‐biz muḥsinlere.
Daḫı yamanlıḳ istedi ol ‘avrat ki Yūsuf anuñ evinde idi özinden. Daḫı ḳa‐puları yapdı. Eyitdi: Sen gel baña, didi. Yūsuf eyitdi: Ne‘ūẕü bi’llāh ki bu işedüşem, beni ṣatun alan ḫocam baña iḥsān eyledi, anuñ iḥsānı cezāsı ehlineḫāyinlıḳ mıdur? didi. Ẓālimler iflāḥ olmazlar.
Taḥḳīḳ ḳaṣd eylemiş‐idi Zelīḫā Yūsufa. Yūsuf daḫı aña meyl eylemiş‐idieger Tañrı burhānın görmese‐y‐di. Anuñ gibi giderürüz anuñ üstinden ziyān‐ıla yamanlıḳları. Taḥḳīḳ Yūsuf bizüm muḫliṣ ḳullarumuzdandur.
Yūsuf ilerü, Zelīḫā ardınca çıḳdılar ḳapuya. Zelīḫā yapışdı ardından göñle‐gin yırtdı. İkisi daḫı ḫocaların ṭuydılar ḳapuda ṭurmış. Zelīḫā eyitdi erine: Cezāsı degül midür ol kimesnenüñ ki senüñ ehlüñe yamanlıḳ ḳaṣd eyleye? İllāzindāna bıraḳmaḳ, ya ḳatı ‘aẕāb eylemek.
Yūsuf eyitdi: Özi diledi benden yamanlıḳ, ben rāżī olmadum. Daḫıṭanuḳluḳ virdi bir kiçi[cü]gez beşikde belenmiş Zelīḫā ehlinden. Eger Yūsuf göñlegi öñinden yırtılmış ise Zelīḫā sözi girçekdür, Yūsuf yalancı‐lardandur.
Eger göñlegi ardından yırtılmış ise Zelīḫā sözi yalandur, Yūsuf girçekler‐dendür, didi.
Pes ol vaḳt ki gördi Yūsuf göñlegi ardından yırtılmış. Eyitdi: Yā ‘avratlar,bu sizüñ mekrüñüzdendür. Taḥḳīḳ sizüñ mekrüñüz ve ḥīleñüz uludur, didi.
İy Yūsuf, geç bu işden kimseye bildürme sen. Daḫı yā Zelīḫā, istiġfār eyleAllāha günāhuñ‐ıçun. Taḥḳīḳ sen ḫaṭā işledüñ sen, didi.
Daḫı nice ‘avratlar eyitdi Mıṣr şehrinde: Melik ‘avratı kendü ḳulından ya‐manlıḳ istedi, didiler. Yüregin anuñ sevmegi ḳapladı. Taḥḳīḳ biz anı uluazġunluḳ içinde görürüz, didiler.
Pes ol vaḳt ki Zelīḫā işitdi anlaruñ ġıybetlerini. Gönderdi, anları istedi.Daḫı her birisine birer oturup ṭayanaçaḳ yir eyledi. Her birisinüñ eline birbıçaḳ virdi. Daḫı Yūsufa anlar üstine çıḳ, didi. Ol vaḳt ki Yūsufı gördiler, ulu‐ladılar. Ḥüsnini ‘aẓamet gördiler kendülerinden. Ellerin kesdiler.Daḫı eyitdiler: Ḥāşā ki bu ādem oġlı degüldür illā cemāli kāmil mübārek feriş‐tehdür, didiler.
Döndi Zelīḫā eyitdi: Uşbu oldur ki beni anuñ‐çun ‘ayb itdüñüz. Daḫı benkendüme istedüm özini, rāżī olmadı, mümteni‘ oldı. Eger ben buyurġanıişlemese zindāna girür, ẕelīllerden olur, didi.
Yūsuf eyitdi: Yā Rabb, zindān sevgülüdür anlar maña da‘vet eyledüginesneden. Eger benüm üstümden def‘ eylemez‐iseñ anlaruñ şerrini benmeyl eyler‐men anlara, cāhillerden olurın, didi.
Tañrı Ta‘ālā du‘āsın ḳabūl eyledi. Pes Yūsufdan anlaruñ mekrin giderdi.Ol Allāh du‘ālar ḳabūl idicidür, her nesneyi bilicidür.
Andan rāy urup tedbīr eylediler, āyetler gördüklerinden ṣoñra, bu irte anıḥapse ḳoyalar bir zamān giçinçe.
Bilesince girdi Yūsufuñ zindāna iki yigit, melik ḳullarından. Birisi eyitdi:Ben düş gördüm ki süci çıḳarur‐men. Birisi de eyitdi: Ben düşümdegördüm ki başım üstine etmek götürmişem ḳuşlar yir andan. Ḫaber vir bizeanuñ ta‘bīrini, biz seni yaḫşılardan görürüz, didiler.
Yūsuf eyitdi: Size bir yimek gelmeye rızḳdan illā ben anuñ te’vīlin sizeiderin size gelmezden evvel. Anuñ ‘ilmini ki ögretdi beni yaradan Allāh. Ben ḳoydum ol ḳavm dīnini ki īmān getürmezler Tañrıya, daḫı āḫirete. Daḫıanlar kāfirlerdür.
Ve uydum dīnine atalarumuñ ki İbrāhīmdür, İsḥāḳdur ve Ya‘ḳūbdur.Yoḳdur bize şirk getürmek Tañrıya hīç nesne. Ol Tañrınuñ fażlı ve keremindendür bizüm üstümüze ve ḫalḳ arasında. Lākin çoḳ kişiler şükr eyle‐mezler.
İy benüm ile zindān yoldaşlarum, bāṭıl ma‘būdlar mı ḫayrludur yā Tañrımı ki birdür, cebbārları ḳahr idicidür.
‘İbādet eylemezsiz Allāhdan özgeye illā adlara ki siz anlara adlarḳomışuñuz siz atalaruñuz ile. İndürmedi Tañrı anlara hīç burhān. Ḥükm de‐güldür illā Tañrıya. Buyurdı size ṭapmayasız illā Allāha. Oldur ḥaḳ dīn vedoġrı dīn. Lākin çoḳ kişiler anı bilmezler.
İy yoldaşlarum zindānda, ammā birüñüz ḫocasına sāḳī olup süci içüreçekdürve ammā birüñüzi boġazından aṣılup ḳuşlar anuñ başı üstinden yiyeçek‐dür. Tamām oldı iş ki anuñ ta‘bīrin benden dilerdüñüz, didi.
Daḫı eyitdi Yūsuf ol nesne ki bilürdi ki ol ḳurtulacaḳdur anlaruñ ikisinden: Añbeni ḫocañ ḳatında, didi. Pes unutdurdı aña Yūsufı ḫocasına añmaġı. Pesḳaldı Yūsuf zindānda niçe yıllar.
Bir gün eyitdi pādişāh ki adı Ḳatmīr idi bu: Düşümde görürem ki yidisemiz ṣıġırı yir yidi aruḳ ṣıġırlar ve yidi yaşıl buġday başları ve yidi ḳurıbaşlar. Daḫı iy ulular, fetvā ve ta‘bīr eyleñüz benüm düşümi, egersiz düşler ta‘bīrin bilür‐iseñüz.
Eyitdiler: Bu yaman ḳarışuḳ düş, didiler. Daḫı biz ḳarışuḳ düşlerüñ ta‘bīrinbilmezüz, didiler.
Eyitdi ol iki yigidüñ birisi ki zindānda idi ḳurtulup sāḳī idi fikr eyledi birzamān andan ṣoñra. Sen bize o düş ta‘bīrin ḫaber viresin. Pes gönderdükzindāna, gönderdügümüz vardı.
Yūsufa: İy Yūsuf, girçek söyleyici, ta‘bīr eyle bu düşi ki yidi semiz ṣıġıryidi aruḳ ṣıġırları ve yidi yaşıl buġday başları ve yidi ḳuru başlar, daḫıta‘bīridür, didi. Ola kim dönem mülk‐ile ḫalḳa ola kim fażluñı bileler.
Eyitdi: Siz yidi yıl biri biri ardınca pes ne kim biçseñüz ḳoyuñuz anı, illā aznesne yidügüñüzçe.
Andan ṣoñra gelür yidi yıl ḳatı ḳızlıḳ ki ḫalḳ yir anda ṣaḳlaġan nesneyi illāaz nesne ki bider‐çün.
Andan ṣoñra bir yıl gelür, anda ḫalḳa meded yitişür, yaġmuryaġmaz. Daḫı anda üzüm ve zeytūn çıḳarurlar.
Melik eyitdi: Yūsufı baña getürüñüz. Ḳaçan kim resūl geldi çıḳarmaġa,Yūsuf eyitdi: Çün var ḫocaña ṣor ol ‘avratlar ḥālini ki ellerin kesmişler‐idi.Taḥḳīḳ Tañrı anlaruñ fikrini bilici‐y‐di.
Melik eyitdi ol ‘avratlara: Ḥikāyetüñüz nedür Yūsufı özüñüz istedü[gü]ñüzvaḳt? Eyitdiler: Ma‘āẕallāh biz Yūsuf üstine yamanlıḳ görmedük, didiler. Melik ‘avratı daḫı eyitdi ki: İmdi ḥaḳ ẟābit oldı gider. Ben diledüm Yūsuf‐dan özini, rāżī olmadı. Ol girçeklerdendür.
Ol bilmegi‐çün aña ḫāyinlıḳ eylemezin özi ġāyib iken. Daḫı Allāh hidāyetvirmez ḫāyinlere mekri ile.
Daḫı nefsümi baġışlamaz‐men. Ādem nefsi yamanlıġa buyurıcıdur illāTañrı raḥmet eyledügi kimesneyi. Çalabum günāhlar baġışlayıcıdur, raḥmet idicidür.
Melik eyitdi: Getürüñüz Yūsufı ḫāṣ idineyüm kendü özüm‐çün, didi. Pes olvaḳt ki Yūsuf geldi melige söyledi. Melik eyitdi: Sen bu gün bizüm ḳatu‐muzda menzilüñ yüçedür, iminsin, didi.
Yūsuf eyitdi: İmin idin ḫazīne üzerine. Zīrā men ṣaḳlayıcı‐men, ġāyetdebiliciyin, didi.
Anuñ gibi ḥükm virdük Yūsufa yir yüzinde. Bezedi Mıṣr iḳlīminde her yiredilese yitişdürür bizüm raḥmetümüzi. Kime dilesevüz daḫı yitürmezüz müzdini.
Daḫı āḫiret müzdi yigrekdür ol kişilere kim Tañrıdan ḳorḳarlar.
Geldi Yūsuf ḳardaşları Yūsuf ḳatına. Yūsuf bildi anları, özleri Yūsufı bil‐mediler.
Ol vaḳt ki mücehhez eyledi anları yaraḳ eylemek ile. Eyitdi: Getürüñüzbaña sizüñ atañdan ḳardaşuñuzı. Dimez misiz ki ben tamām [iderin] öl‐çegümi, daḫı yaḫşı ikrām iderin ḳonuḳlara.
Pes anı baña getürmeseñüz ölçü yoḳdur size benüm iḳlīmüme dedaḫı girmeñüz.
Yūsuf ḳardaşları eyitdiler: Cehd eyleyüp atasından isterüz, daḫı biz bu işiişlerüz, didiler.
Yūsuf ḳapucılarına eyitdi: Ḳıluñuz biżā‘atlarını yükleri içine. Ola kim anıbileler illerine varduġında, ola kim dönüp geleler.
Ol vaḳt kim yitdiler atalarına eyitdiler: İy bizüm atamuz, ölçü bizden men‘olundı ḳardaşumuzı virmesek. Pes gönder bizümle ḳardaşumuzı ölçeyim.Daḫı biz anı ṣaḳlayıcılar, didiler.
Ya‘ḳūb eyitdi: İmin mi eyleyin sizi anuñ üstine, ḳardaşı üstine imin eyle‐dügüm gibi ilerüden. Tañrı yigregidür ṣaḳlayıcılaruñ, daḫı raḥmet idicidür,raḥmetleri boldur.
Daḫı ḳaçan kim açdılar yüklerini, buldılar biżā‘atlarını dönmiş özlerine.Eyitdiler: İy atamuz, ne iletelüm uşbu biżā‘atumuzı bize dönmiş. Gönderḳardaşumuzı bizümle, ehlümüze ni‘met getürelüm. Ḳardaşumuzı ṣaḳlaya‐vuz, daḫı ola kim biz[e] didügi ol geñez ölçüdür.
Ya‘ḳūb eyitdi: Ben anı sizüñle göndermezin ḥattā ḳaçan kim and içilmesekim Tañrı adına ki anı baña getüresiz illā ki getürmege gücüñüz yitmese. Pesol vaḳt ki and içdiler. Ya‘ḳūb eyitdi: Tañrı biz eyitgen üzerine vekīldür.
Daḫı eyitdi: Oġlanlarum girmeñ bir ḳapudan, girüñüz her ḳapudan ḥattāsize göz degmesün. Daḫı hīç Allāh ḥükmini döndermege aṣṣı eylemez‐bensize hīç nesne‐y‐ile. Ḥükm Tañrınuñdur, ben aña ṣıġındum ki aña ṣıġınsuntevekkül eyleyenler.
Ol vaḳt ki girdiler ataları buyurduġı gibi. Hīç def‘ eylemezdi anlar üstin‐den Tañrı taḳdīrini. Lākin bir nesne‐y‐idi Ya‘ḳūb göñlinde ol ḥāceti urdı.Daḫı ol ‘ilm issi‐y‐idi, biz bildürgeni bilürdi. Lākin çoḳ kişiler bilmezler.
Daḫı ḳaçan kim girdiler Yūsuf üstine. Yanına aldı ḳardaşın Yūsuf.Özine eyitdi: Men senüñ ḳardaşuñ‐men, pes ḳayurma anlar işledükleri işle‐re.
Pes ol vaḳt tamām eyledi yaraḳlarını altun ölçüyi ḳardaşı yükine ḳoydı.Andan ṣoñra bir münādī ḳodı ki yā ḳāfile ehli, siz uġrularsız, didi.
Eyitdiler yüklerini, ne nesne yitürdüñüz, didiler.
Eyitdiler: Nafaḳa altun ölçüsini yitürdük kim getürse anı yük buġday virürmelik. Daḫı melik eyitdi: Ben yaḫşı baḳarın, didi.
Tañrı adına and içdiler, eyitdiler: Siz bildügüñüz, gelmedük yir yüzindefesād eylemegi, uġrular daḫı degülüz biz, didiler.
Melik cemā‘ati eyitdiler: Anı ḳatında bulduġumuz kişinüñ cezāsı nedür, sizyalan[cı] olsañuz? didiler.
Eyitdiler: Cezāsı oldur ki kimüñ yükinde bulunursa, özüni alup ḳul eyle‐yesiz. Anuñ gibi cezā eylerüz biz ẓālimlere.
Pes başladı anlaruñ ḳaplarını aramaġa, ḳardaşı ḳabından evvel.Andan ṣoñra çezdi anı ḳardaşı ḳabından. Anuñ gibi ögretdük mekr ve ḥīleYūsufa. Almadı Yūsuf ḳardaşını melik dīni üstine. Lākin Allāh irādeti‐y‐ilealdı. Yüceldürüz biz derecesin ‘ilm‐ile kimi dilersevüz. Daḫı her ‘ilm issi üsti‐ne özinden ‘ālim vardur.
Yūsuf ḳardaşları eyitdi: Eger uġurladı‐y‐sa ol bundan evvel bir ḳardaşıdaḫı uġurlayupdur. Ṣaḳladı Yūsuf ol sözi yüreginde, anlara bildürmedi.Yūsuf didi: Siz mekān yöninden şerlüsiz. Daḫı Tañrı Ta‘ālā bilür siz bildü‐güñüzi.
Yūsuf ḳardaşları yā mālik didiler, anuñ bir ulu ḳoca kişi babası vardur. Albizüm birümüzi anuñ yirine, biz seni görürüz muḥsinlerden didiler.
Yūsuf eyitdi: Ne‘ūẕü bi’llāh ki alavuz bizüm nesnemüz alan kişiden ġayrıkimesne, ol biz ẓālimlerden oluruz, didi.
Pes ol vaḳt ki andan ümīẕ kesdiler sırr‐ıla söyleşüp ḳurtuldılar.Eyitdi anlaruñ uluları: Bilmez misiz sizüñ atañuz size and virdi Allāh adı‐na ve andan siz red eyledüñüz Yūsufda. Daḫı pes ayrılup gitmezin Mıṣr yirinden destūr virmeyince baña atam, yā baña Allāh çıḳmaḳa taḳdīr eyleme‐yince. Ol ḥakīmlerüñ yigregidür.
Dönüñüz atañuza. Varuñuz, eyidüñüz: Yā atamuz senüñ oġluñ uġrılıḳeyledi, daḫı ṭanuḳluḳ virmedük illā bildügümüz nesneye. Daḫı biz ġaybıbilmedük, didiler.
Daḫı ṣor ol şehr ehline ki biz anda‐y‐ıduḳ ol ḳāfileye ki anlar bile geldiler.Daḫı biz girçeklerdenüz, didiler.
Ya‘ḳūb eyitdi: Bel ki sizüñ nefsüñüz size bir iş buyurdı. Pes ben ulu ṣabrideyin, ola kim Tañrı baña anlaruñ [virür] bir cümlesin. Ol Allāh her nes‐neyi bilicidür, ḥikmetler issidür.
Anlardan yüz dönderüp eyitdi: Yā ḥüznüm Yūsuf üstine. Daḫıaġardı iki gözleri ḳayġudan. Ol ḳayġu budur ki kimesne bilemezdi.
Oġlanları eyitdiler: Vallāhi sen unutmazsın Yūsufı, ḥattā ḳayġudan çökme‐yince, yā helāk olmayınca, didiler.
Ya‘ḳūb eyitdi: Ben şikāyet eylemezin ḥālümi ve ḳayġumı illā Tañrıya. Daḫıbilür‐men Tañrıdan siz bilmegeni, didi.
İy oġlanlarum, varuñuz ḳardaşını arañuz, daḫı ümīd kesmeñüz Tañrıraḥmetinden. Taḥḳīḳ kesmez Tañrı raḥmetinden illā kāfir ḳavmler, didi.
Ol vaḳt ki girdiler Yūsuf üstine, eyitdiler: Yā mālik ki ‘azīzsin, yitişdi veehlümüze daḫı ziyān açlıḳdan. Daḫı geldük azacuḳ biżā‘at‐ıla. Pes tamām virbize ölçegi, daḫı bize iḥsān eyle ḳardaşumuzı. Tañrı çoḳ müzd virür ṣadaḳaidenlere.
Eyitdi: Siz bilmezsiz ne işledüñüz Yūsuf ile ḳardaşına. Siz cāhilleriken, didi.
Eyitdiler: Sen Yūsuf mısın? Eyitdi: Evet, ben Yūsufam, bu ḳardaşumdur,didi. Taḥḳīḳ Tañrı minnet eyledi bizüm üstümüze. Kim ki Tañrıdan ḳorḳsa,ḫayr eylese Tañrı Ta‘ālā yitürmez muḥsinlerüñ müzdin.
Eyitdiler: Tañrı seni iḫtiyār eyledi bizüm üstümüze biz ḫaṭā işledüg‐ise.
Daḫı Yūsuf eyitdi: Sizüñ üstüñüze ‘itāb yoḳdur bu gün. Tañrı sizüñgünāhuñuz baġışlar. Ol daḫı raḥmet idicilerüñ raḥmetlüsidür.
Alup gidüñüz benüm göñlegümi, bıraġuñuz anı atam yüzine. Gelür yirinegözi evvelki gibi. Daḫı getürüñüz bile bir niçe ehlüñüzi, didi.
Ol vaḳt ki ḳāfile ayrıldı Mıṣrdan. Ataları eyitdi: Yūsuf ḳoḳusı burnumagelür, didi. Eger beni ‘aḳlsuzluġa nisbet itmeseñüz, didi.
Eyitdiler ḳatında ḥāżır oġlanları: Vallāhi sen daḫı evvelki azġun‐luḳdasın Yūsufı.
Pes ḳaçan kim muştılayıcı geldi, bıraḳdı göñlegi. Ya‘ḳūb yüzine dutdı, gözievvelki gibi görür oldı. Ya‘ḳūb eyitdi: Ben size eyitmez mi‐düm ki ben bi‐lürem Tañrı fażlından siz bilmegeni, didi.
Eyitdiler: Yā atamuz, istiġfār eyle bizüm yazuḳlarumuza, eger biz ḫaṭāişledüg‐ise daḫı.
Ya‘ḳūb eyitdi: Size istiġfār ider‐men ṣabāḥ vaḳtında. Beni yaradan Allāhyazuḳlar baġışlayıcıdur, raḥmet idicidür.
Pes ol vaḳt ki girdiler Yūsuf üstine, ortasına alurdı atası‐y‐la ḥālasını. Daḫıeyitdi: Girüñüz Mıṣr şehrine, eger dilese Allāh iminligi sebebi‐le.
Daḫı çıḳardı atası‐y‐la ḥālasını taḥt üstine. Daḫı düşdiler, secde eylediler.Yūsuf eyitdi: Atam bu ta‘bīri oġlanlıḳ zamānında gördügüm düşüñ. Taḥḳīḳbeni yaradan Tañrı anı girçek eyledi, daḫı baña iḥsān eyledi. Ol vaḳt ki beniḥabsden çıḳardı, daḫı sizi beriyyelikden getürdi fesād eyledüginden şeyṭānbenüm ile ḳardaşlarum ortasında. Taḥḳīḳ benüm Çalabum luṭf iderkime dilese. Taḥḳīḳ her nesneyi bilicidür, ḥikmetler issidür.
İy Çalabum, didi. Yūsufı baña sen virüpdürsin Mıṣr pādişāhlıġını daḫı.Ögretdüñ sen baña düşler ta‘bīrini tā gökleri yaradan Allāh yirleri daḫı ya‐radan Allāh. Sen yine emrüme mütevellīsin dünyāda ve āḫiretde. Yine cānumı al Müselmān‐iken. Daḫı beni ṣāliḥlerden yitişdür, didi.
Ol ġayb ḫaberleridür. Saña vaḥy eylerüz anı yā Muḥammed. Sen anlarḳatında degülsin. Danışdılar Yūsuf ḳardaşları anlar ḥīle idüp Yūsufı ḳuyu[ya]bıraḳmaḳda.
Daḫı ḫalḳuñ çoġı, eger sen ḥarīṣ olsañ daḫı īmān getürmezler.
Daḫı sen anlardan anuñ üstine ücret istemezsin. Bu degüldür ögüt Tañrı‐dan ‘ālemlere.
İy nice ‘āyetler göklerde daḫı yirlerde geçerler, anuñ üstine anlar andani‘tibār itmeyüp yüz dönderürler.
Daḫı īmān getürmez anlaruñ çoġı Tañrıya, illā anlar ki müşrikler‐iken.
Pes imin mi oldı anlar ki geldi özlerine ‘uḳūbet Tañrı ‘aẕābından? Yā geleḳıyāmet añsuzın anlar bilmez iken, ġāfiller iken.
Eyit: Bu benüm yolum doġrudur. Da‘vet iderin ḫalḳı Allāh yolına, ya‘nīİslāma ve vāżıḥ ḥüccet ile münezzehdür Tañrı Ta‘ālā şerīklerden. Daḫı menmüşriklerden degül‐men.
Daḫı biz göndermedük senden öñdin illā erenler, ‘avratlar hīç nebī olmadı.Daḫı olurdı anlar ehlinden seyyidlerüñ. Pes niçün görmezler yir yüzinde,ḥattā göreler nice oldı ṣoñları ol kişilerüñ ki özlerinden evvel geçdi. Daḫı āḫiret evi yigrekdür müttaḳīlere. Pes niçün fikr eylemezler?
Ḥattā ki ümīz kesdiler peyġamberler daḫı bildiler ki özlerini yalanladılar.Geldi anlara bizüm nuṣretümüz. Pes ḳurtaruruz kimi dilesevüz. Daḫı dönmez bizüm ‘aẕābumuz ol ḳavmden, yaman kişilerdür.
Taḥḳīḳ anlaruñ ḥikāyetlerinde ‘ibret vardur ‘aḳlı olanlara. Bu Ḳur’ān yalan‐ıla düzülmiş söz degüldür. Lākin girçekleyicidür ileyince gelen kitābları,daḫı ayırmaġ‐ıçun her nesnelerden. Daḫı doġru yoldur ḫalḳa ve raḥmetdürmü’minlere.