Bakara Suresi 140. Ayet

Ehl-i kitap, kendilerinin müslümanlardan daha üstün ve seçkin oldukları şeklindeki kuruntularını kanıtlamak veya güçlendirmek için İbrâhim, İsmâil, İshak, Ya‘kub ile onun soyundan (esbât) gelenlerin de kendileri gibi yahudi ya da hıristiyan olduklarını söylüyorlardı. Oysa Âl-i İmrân sûresinin 65. âyetinde de ifade edildiği üzere, Tevrat ve İncil Hz. İbrâhim’den sonra indirilmiş; bu dinlerle ilgili Yahudilik ve Hıristiyanlık isimleri de yine bu peygamberden asırlarca sonra ortaya çıkmıştır. Nitekim yahudi kelimesi, Hz. Ya‘kub’un on iki oğlundan dördüncüsü olan Yahuda’nın ismine nisbetle türetilmişti ve başlangıçta bir dinin adı olmayıp Yahuda sıbtına mensup olanları ifade eden bir kabile veya boy ismi idi. Ancak Hz. Mûsâ’dan en az yedi yüzyıl sonradır ki, İsrâil soyuna aynı zamanda yahudi, bunların dini inançlarına da Yahudilik denilmiştir. Bu sebeple âyette anılan peygamberlere ne dinî ne de ırkî anlamda yahudi demek mümkündür. Aynı şekilde bu peygamberler hıristiyan da sayılamazlardı, çünkü bunların hepsi de Hz. Îsâ’dan asırlarca önce yaşamışlardır. Hatta Îsâ’nın dini için bile başlangıçta Hıristiyanlık kelimesi kullanılmıyor, o dönemde Hz. Îsâ’ya tâbi olan topluluğa “Nâsıralılar” deniliyordu; “hıristiyan” kelimesi ise ilk defa Hz. Îsâ’dan sonra ona inanan Antakya halkı için, sadece onlarla sınırlı olarak kullanılmıştır. Şu halde “yahudilik” ve “hıristiyanlık” kelimeleri Hz. İbrâhim ve âyette anılan diğer peygamberlerin dinlerini ifade etmek şöyle dursun, Mûsâ ve Îsâ’nın dinlerini bile tam olarak ifade etmez. Çünkü bu isimler, söz konusu peygamberler tarafından tebliğ edilen dinlerin tahrife uğradığı ve dolayısıyla özünde bulunmayan inanç ve ibadet unsurlarının katılmasıyla bu dinlerin yapı değişikliği sürecine girdiği dönemlerde ortaya çıkmıştır. Sonuç olarak Âl-i İmrân sûresinin 67. âyetinde de ifade edildiği gibi İbrâhim ne yahudi ne de hıristiyandı, bilâkis o, Hanîf bir müslüman idi.” Her türlü şirk ve benzeri kusurlardan da arınmıştı; soyundan gelen diğer peygamberler de onun yolunu izlemişlerdi. Hz. İbrâhim’inki gibi onların dinleri de Hanîflik idi. Hanîflik ise putperestlik olmadığı gibi Yahudilik ve Hıristiyanlık da değildir; Allah’ın, başlangıçtan itibaren insanlara bildirdiği, insanın tabiatına en uygun olan tevhid dinidir. Bu sebeple onların yahudi ya da hıristiyan olduklarını iddia etmek büsbütün gerçeğe aykırıdır. Gerçekleri yahudiler ve hıristiyanlar mı daha iyi biliyor yoksa Allah mı? Bu konularda az çok bilgisi olan yahudi ve hıristiyan din bilginleri de bunları kendi toplumlarından gizliyorlardı. Halbuki ilâhî hakikatlere ilişkin bu tür bilgileri ve kanıtları saklamak en büyük haksızlıktı. Bu sebeple âyette onlar, “Allah yaptıklarınızdan habersiz değildir” şeklinde ikaz edilerek işledikleri suçun ağırlığına dikkat çekilmiştir.

Gerçeklerin gizlenmemesi hakkında benzer mesajlar: Bakara 2:159-162, 174-175, 283; Âl-i İmrân 3:187.  

bk. Kur’ân-ı Kerim, 3:67.  

26.Burada sahip oldukları bazı bilgileri kasıtlı olarak gizleyen ve açığa çıkarmayan hıristiyan ve yahudi din adamlarına seslenilmektedir. Yüce Allah, onların bu bilgileri saklamalarından habersiz olmadığını kendilerine hatırlatıyor.  

Bkz. 2:134Ayette zikredilen peygamberlerin Yahudi ya da Hıristiyan olmadıkları Âl-i İmran sûresinin 3:67. ayetinde de apaçık belirtilmektedir. Allah katında yalnızca Allah’a kulluk etmek ve onun öğretilerine tam bir teslimiyetle itaat etmek anlamına gelen, “İslam” vardır. Yani ilk insandan günümüze tek din vardır ve o da İslamiyet’tir. Yahudilik de Hıristiyanlık da İslam dininin zamanla bozulmuş ve değiştirilmiş hallerinden başka bir şey değildir. İbrahim, İsmail, İshak ve Yakup peygamberler Yahudi ve Hıristiyan olmadıkları gibi, Hz. Musa ve Hz. İsa dâhil hiçbir peygamber de Yahudi ve Hıristiyan olmamıştır. Ayrıca bu konu ile alakalı olarak 2:136. ayetin dipnotuna da bakabilirsiniz.  

[9] Allah'ın İbrahim Aleyhisselâm hakkındaki şehadeti, Yahudilik ve Nasranilikten beraeti kendilerine bildirilmiş olduğu halde şehadet ettikleri şeyi ketmeden ehl-i Kitabı zemmi mutazammındır. Yahut indinde Allah tarafından şehadet olduğu halde onu ketmeden demektir. Bu mânâda müslimîn dahil olabilir, ehl-i Kitaba da târiz vaki olmuş olur.[10] Şiddetli bir tehdit.  

[274] Zımnen: Tüm nebiler müslümandır. Yedi kıraat imamından üçü yekûlûne okumuşlardır. Bu durumda anlam şöyle olur: “..demek istiyorlar?” Taberî’nin şaz saydığı bu okuyuşun bir üstteki âyetle üslûp ve kipleme açısından daha bir örtüştüğünü söyleyebiliriz. [275] Burada gizlendiği ifade edilen “tanıklık”, Allah Rasûlü’nün geleceğine dair Kitab-ı Mukaddes’te yer alan atıflardır. Bu bilginin gizlendiğine dair atıflar 42 ve 76. âyetlerde de yer almıştı (Ayrıca krş: Âyet 147).  

Yahudilik özel âyinleri ve düzenlemeleri ile M.Ö. dördüncü asırda şekillenmiştir. Hıristiyanlık Hz. Îsâ’nın dünyadan ayrılıp göğe yükseltilmesinden çok sonra şekillenmiştir. Dolayısıyla bu tarihlerden önce yaşamış olan peygamberlerin, tarihî olarak bu dinlere mensup olmaları mümkün değildir. Hal böyle olunca Kur’ân, Allah nezdinde makbul olmak için, Allah’ın bütün peygamberleri tarafından bildirilen ve bütün çağlarda yaşayan iyi insanların uyduğu evrensel yolu kabul etmelerinin gerekli olduğunu vurguluyor.  

138 The alternative is with the question in the last verse. Do you dispute with us although we worship the same God as you and claim that ours is the same religion as that of your ancestors? Or do you really assert that Abraham and his son and his sons' sons, who founded the Tribes long before Moses, followed your Jewish religion as you know it? History of course proves that claim absurd. If the Christians claim that these Patriarchs knew of and followed the teaching of Jesus, the claim is still more absurd — except in the sense of Islam that Allah's teaching is one in all ages.