Âl-i İmran Suresi 182. Ayet

Bakara sûresinin “Kim Allah’a güzel bir borç verirse Allah da bunu kat kat fazlasıyla öder” meâlindeki 245. âyeti indiğinde buradaki zarif ifadeyi anlamayan veya anlamazlıktan gelen yahudiler bu âyetle alay etmiş ve “Allah servetini kaybetti, şimdi de kullarından borç istiyor” demişler, bunun üzerine bu âyet inmiştir. Başka bir rivayete göre ise Bakara sûresindeki âyet inince yahudiler Hz. Peygamber’e gelerek, “Ey Muhammed! Rabbin fakir mi ki kullarından borç istiyor?” demişler, bunun üzerine bu âyet inmiştir. Âyetin iniş sebebi olarak tefsirlerde yer alan ayrıntılı rivayetlerin özeti budur (bilgi için bk. Şevkânî, I, 452, 454; Elmalılı, II, 1238; Ateş, II, 151). Bu sözü söyleyenlerin kimler oldukları âyette açıkça belirtilmemiş olmakla birlikte, sözün akışı içinde anılan “peygamberlerin öldürülmesi” olayı yahudiler hakkında olduğu için bu sözün de onlar tarafından söylenmiş olduğu anlaşılmaktadır. Yahudilerin bu alaylı ifadelerinin, peygamberleri öldürme günahı ile bir tutulması, bir taraftan bu sözleri söylemenin büyük bir suç sayıldığını, diğer taraftan da onların ilk günahının bu olmadığını, daha önce de peygamberlerin canlarına kıydıklarını göstermektedir. Her ne kadar peygamberleri öldürenler bu sözü söyleyenlerin kendileri değilse de bunlar atalarının inanç ve yaşayışlarını paylaşmaları sebebiyle aynı zihniyetin sahipleri ve onların devamı olmak bakımından kınanmışlardır. Bu sözleri yüce Allah’ın işittiğinin bildirilmesi, ayrıca “Hem bu söylediklerini hem de haksız yere peygamberleri öldürmelerini elbette yazacağız!” buyurulması, yahudilerin bu küstahça davranışlarının affedilmeyeceğini ve bundan dolayı şiddetli bir şekilde cezalandırılacaklarını gösteren sert bir tehdittir. Nitekim âyetin “Yakıcı azabı tadın, diyeceğiz” meâlindeki son cümlesi de bunu ifade etmektedir. 182. âyet de yüce Allah’ın âhirette yahudilere vereceği bu cezanın bir haksızlık ve adaletsizlik olmadığını, bunun sırf onların kendi elleriyle yaptıkları işler, dilleriyle söyledikleri sözler ve kalplerindeki inanç bozukluğu sebebiyle gerçekleşeceği ifade buyurulmuştur.

Benzer mesajlar: Enfâl 8:51; Hacc 22:10.  

bk. Kur’ân-ı Kerim, 2:95.  

(2)Bakınız; (sahîfe 332, hâşiye 2)  

1 Aynı âyet için Bk. (Enfâl: 51)  

[694] Kur’an’ın semboller dünyasında; “yüz” bir şeyin varlığını, “akıl” o şeyin ruhunu, “eller” o şeyin eylemini temsil eder. Yani her zât yüze, her söz dile, her eylem ele nisbet edilir. Burada “elleriyle yaptıkları” ile, tüm eylemler kastedilmiştir. [695] Nefyin haberinin bâ ile gelmesi ihtimal yokluğuna delâlet eder (Bkz: 22:10, not 19).‘Abîd çoğulu Kur’an’da 5 yerde gelir: Bu âyet, Enfal 5, Hac 10, Fussilet 46, Kâf 29. Hepsinde de Allah’ın kullarına zulmetmekten beri olduğunu ifade bağlamında kullanılır. ‘Abîd’in, 97 yerde kullanılan ‘ıbâd çoğulundan farkı iman etmemiş kullar için kullanılmasıdır. Buna mukabil ‘ıbâd çoğulu iman etmiş has kulları kasteder (Ayrıntılı bir not için bkz: Nahl 75, not 86)  

488 Cf. 2:95. and note.