Âl-i İmran Suresi 35. Ayet

Kur’an-ı Kerîm’de İmrân ismi üç âyette geçmektedir. Bu âyette ve Tahrîm sûresinin 12. âyetinde anılan İmrân’ın Hz. Meryem’in babası (Hz. Îsâ’nın dedesi) olduğu açıktır. Bu sûrenin 33. âyetinde geçen İmrân ile kimin kastedildiği hususunda ise iki görüş bulunmaktadır: Bir görüşe göre bu, Hz. Mûsâ ve Hz. Hârûn’un babası olan İmrân’dır. Diğer görüşe göre bu iki zatın yaşadıkları zaman dilimleri arasında yaklaşık 1200 yıl fark bulunduğu ve bu sûrede, özellikle 35. âyetten itibaren Hz. Îsâ’nın ailesinden söz edildiği dikkate alınırsa 33. âyette zikri geçen İmrân’ın da Hz. Meryem’in babası olan İmrân olarak anlaşılması uygun olur. Buradaki İmrân Hz. Mûsâ ve Hz. Hârûn’un babası olarak düşünülse bile, onların da Meryem adında bir kız kardeşinin bulunduğuna dair rivayet ile Kur’an-ı Kerîm’de yer alan Hz. Meryem’e “Ey Hârûn’un kız kardeşi!” şeklinde hitap edildiği bilgisi (Meryem 19:28) arasında bağ kurulması doğru olmaz. Böyle bir bağ kurulması, anılan âyet-i kerîmedeki maksadın anlaşılmamış olmasından kaynaklanmaktadır. İyi incelendiğinde görülür ki, kendi toplumunda Hz. Meryem’e “Ey Hârûn’un kız kardeşi!” diye hitap edilmesi, “onun din kardeşi ve onun soyundan gelen” anlamını taşımaktadır. Her ne kadar bir kısım Doğu bilimciler bazı müslüman yazarların eserlerindeki bu karışıklığa dayanarak Kur’an-ı Kerîm’e eleştiri yöneltmişlerse de, Kur’an-ı Kerîm’in bu konudaki açıklamalarında herhangi bir çelişki ve tarihî verilerle uyumsuzluk bulunmamaktadır. Genellikle hıristiyan muhitinden gelen bu eleştirilerin objektif olmadığı, kendi kutsal kitaplarında aynı yönde yer alan bilgilere itiraz etmemelerinden kolayca anlaşılmaktadır. Nitekim Luka İncili’nde Hz. Zekeriyyâ’nın eşi Elizabeth için “Hârûn kızlarındandı” (Luka, 1:5) denmektedir (Ömer Faruk Harman, “Hz. İsa”, İFAV Ans., II, 424). Bu âyette İmrân’ın hanımı diye anılan ve Hz. Meryem’in annesi olan kadının ismi Kur’an-ı Kerîm’de zikredilmez. Onun adı İslâmî kaynaklarda Hanne, hıristiyan kaynaklarda Anna diye geçer. İmrân’ın hanımının, karnındaki çocuğu Allah için adamasıyla ilgili değişik rivayetler vardır. Bunlardan birine göre, uzun zaman çocuğu olmayan İmrân’ın karısı bir gün bir kuşun yavrusunu beslediğini görünce buna imrenmiş ve yüce Allah’a yalvarıp çocuk ihsan etmesini dilemiş ve çocuğu olduğunda onu Beytülmakdis’in hizmetine vermeyi adamıştı. Meryem’e hamile olduktan sonra da kocası İmrân ölmüştü. İmrân’ın karısının karnında taşıdığı çocuğu tam anlamıyla Allah’a adadığı ve kabulü için niyazda bulunduğu âyetten açıkça anlaşılmaktadır. Fakat âyette geçen “muharrar” kelimesi ve adağın içeriği farklı şekillerde yorumlanmıştır. Sözlük anlamı itibariyle muharrar “âzat edilmiş, tamamen özgürlüğüne kavuşturulmuş, kimsenin kendisi üzerinde hak ilintisi kalmamış kişi” demektir. Burada kelimeye, dünya işlerinden âzâde kılınmış ve kendini sırf Allah’a kulluk etmeye veren; halis bir kul; –Yahudilik’te mâbedin ve özellikle Beytülmakdis’in hizmeti için çocuk adanması uygulamasının bulunduğu noktasından hareketle– “mâbede veya kutsal kitabı okuyanlara hizmet eden” gibi anlamlar verilmiştir. İster Allah’a kulluk yönü ister mâbede hizmet yönü vurgulanmak istensin, burada her türlü kayıt ve sınırlamadan uzak mutlak bir adama iradesinin bulunduğu anlaşılmaktadır. O sebeple meâlinde bu kelimeye “kayıtsız şartsız” anlamı verilmiştir.

Burada sözü edilen İmran’ın eşi, Hz. Meryem’in annesi, Hz. İsa’nın ise anneannesi olan Hz. Hanne’dir.  

1- Kendi isteğimle, her şeyi ile senin yoluna adadım.  

Bu âyetlerin meâli, aşağı yukarı Luka İncili'nin I. bölümünde mevcuttur.  

4.Burada İmran ile kastedilen Hz. Meryem`in babasıdır. Ayeti kerimede kendisinden "İmran`ın hanımı" diye söz edilen kadın Hz. Meryem`e hamile kaldığında erkek çocuk olacağı ümidiyle onu Beyti Mukaddes`in hizmetine adamıştı. O zamanda bu şekilde adakta bulunmak adetti. Ayeti kerimenin metninde geçen "maharraran" kelimesi ile "bütün dünya işlerinden uzak şekilde kendisini sırf Beyti Mukaddes`in hizmetine vermesi üzere" anlamı kastedilmektedir.  

[2] İbadetgâha hâdim, itaat-i hüdaya has olarak.[3] Adağımı işitirsin, niyetimi de bilirsin.  

1 Bu âyet ve devamındaki Meryem kıssasında da diğer kıssalarda olduğu gibi bazıları akıllarınca gördükleri boşlukları, Yahûdî ve Hıristiyan kaynaklarından doldurmuşlardır. Biz, burada sadece Allah’ın ve varsa Rasûlü’nün söylediklerini ifâde etmekle yetineceğiz. Zîrâ bu kaynaklardan gelen bilgilerin doğruluğunu, Kur’an reddetmektedir.  

[570] Bu pasaj, Tahrim 12 ışığında “modelleme” sorununun çözümüne dair bir çıkış yoludur.  

[*] Ayetteki muharrar =مُحَرَّر hür olarak, yani ailesinden bağımsız olarak hareket etmesi anlamındadır.  

375 Now we begin the story of Jesus. As a prelude we have the birth of Mary and the parallel story of John the Baptist, Yahya the son of Zakariya. Yahya's mother Elizabeth was a cousin of Mary the mother of Jesus (Luke 1:36 ), and therefore John and Jesus were cousins by blood, and there was a spiritual cousinhood in their birth and career. Elizabeth was of the daughters of Aaron (Luke 1:5), of a priestly family which went back to Aaron the brother of Moses and son of 'Imran. Her husband Zakariya was actually a priest, and her cousin Mary was presumably also of a priestly family. By tradition Mary's mother was called Hannah (in Latin, Anna, and in English, Anne), and her father was called 'Imran. Hannah is therefore both a descendant of the priestly house of 'Imran and the wife of 'Imran,-"a woman of 'Imran" in a double sense. 376 Muharram=freed from all worldly affairs and specially dedicated to Allah's service. She expected a son, who was to be a special devotee, a miraculous son of the old age of his parents, but Allah gave her instead a daughter. But that daughter was Mary the mother of Jesus, the chosen one among the women; 3:42 .