Bu ayet Hafs Mushafı sırasına göre baştan 5425, sondan 812. ayet; 71. sure ve bu surenin 6. ayetidir. Bu ayetin kelime sayisi 5, harf sayısı 21 ve toplam ebced değeri ise 816 olarak hesaplanmıştır.
فلم يزدهم دعاءي الا فرارا
Felem yezidhum du’â-î illâ firârâ(n)
Fakat benim davetim ancak onların kaçışını artırdı.”
Bir peygamberin görevi davetini eksiksiz yapmaktır; davetin etkisi, sonuç getirip getirmemesi ise insanların kabule yönelmesine ve Allah’ın hidayet etmesine bağlıdır. Burada da Hz. Nûh’un gece gündüz demeden bütün gücüyle halkının kurtuluşu için çalıştığı, böylece sorumluluğunu yerine getirdiği bildirilmektedir. Nûh’un insanları kurtuluşa çağırması karşısında günahkârların parmaklarını kulaklarına tıkamaları ve elbiselerini başlarına bürümeleri, peygamberin tebliğ ettiği dini reddettiklerini ifade eden mecazi bir anlatım olarak görülmektedir. Ancak peygamberin konuştuklarını işitmemek için gerçekten parmaklarını kulaklarına tıkamış, onu görmemek ve duymamak için elbiselerini başlarına bürümüş de olabilirler.
Benim davetim ancak kaçmalarını artırdı.
5,6,7,8,9. Sonra Nûh şöyle devam etti: “Ey Rabbim! Doğrusu ben kavmimi gece gündüz tevhid inancına davet ettim. Fakat benim davetim, ancak kaçmalarını arttırdı. Her ne zaman onları senin bağışlamana çağırdıysam, parmaklarını kulaklarına tıkadılar, elbiselerini başlarına çektiler, direndiler ve büyüklendikçe büyüklendiler. Sonra ben onları açıkça çağırdım. Sonra onlara davetimi hem açık ilân ettim, hem de gizlice. Özel olarak kendileriyle konuştum.”
“Fakat benim çağrım, onların kaçışlarını daha da artırdı.”
“Fakat davet etmem, sadece onların kaçışını ziyadeleştirmiş (başka netice vermemişti) .”
Benim çağırmam, ancak onların kaçmasını arttırdı.
Ama bu çağrım onları senden daha da uzaklaştırdı.
“Benim davetim, sadece onların kaçışlarını artırıyor.”
Ancak benim davetim onların sadece kaçışlarını artırdı.
'Fakat davet etmem, bir kaçıştan başkasını arttırmadı.'
Fakat benim dâvet etmem, onlara ancak (imandan) kaçmağı artırdı.
Benim çağrımın kaçıştan başka onlara hiçbir katkısı olmadı.
Benim bu çağırmam, ancak onların kaçmasını artırdı!
Fakat benim davetim, onları daha da uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramadı.”
"Fakat benim çağırmam, sadece benden uzaklıklarını artırdı."
Fakat benim davetim, ancak kaçmalarını arttırdı.
"Ne var ki, çağrım onların kaçışını arttırmaktan başka şeye yaramadı."
"Fakat benim çağırmam, onların sadece kaçmalarını artırdı."
Fakat benim çağırmam onlara firardan başka bir şey artırmadı
«Fakat benim da'vetim (îmandan) kaçma (ların) dan başka (bir şey'i) artırmadı».
“Fakat benim da'vetim onlara, (hakka yönelmekten) kaçma(ların)dan başka bir şeyi artırmadı.”
“Ancak benim onları davetim, yalnızca benden uzaklaşmalarını artırdı.”
Fakat davetim, imandan kaçmalarını artırmadan başka bir şeye yaramadı.
“Fakat benim davet etmem, (onlar için) kaçıştan başkasını arttırmadı.”
“Ama benim çağrım, onları haktan iyice uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramadı.”
“Benim çağrım onların ancak kaçışlarını artırdı”.
(Ve devamla): “Benim davetim ancak onların (îman etmekten) kaçışlarını artırdı.”
ama bu çağrım onları yalnızca [Senden] daha da uzaklaştırdı. 2
Lakin benim çağrım onları uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramadı. 10/13...17, 22/72
Ne ki benim davetim onları uzaklaştırmaktan başka bir işe yaramadı.
Benim dâvetim, onlar için firardan başka bir şey arttırmadı.»
5, 6. “Ya Rabbî, dedi Nûh, ben milletimi gece gündüz dine dâvet ettim. Ama benim dâvetim, onların sadece daha çok uzaklaşmalarına yol açtı. ”
Benim da'vetim, onlara kaçışlarını artırmaktan başka bir katkıda bulunmadı.
Ama davetim onları daha fazla kaçırmaktan başka bir işe yaramadı.
Çağrım onların kaçmasından başka bir şeye yaramadı.
“Fakat ben çağırdıkça onlar daha da çok kaçtılar.
"Fakat çağrım, onların kaçışlarını artırmaktan başka bir işe yaramadı."
“pes arturmadı anlara oķımaġum illā ķaçmaķ.”
Pes arturmadı anları benüm da‘vetüm, illā īmāndan ḳaçmaḳ.
Lakin də’vətim onların (imandan) qaçmalarını daha da artırmaqdan başqa bir şeyə yaramadı.
But all my calling doth but add to their repugnance;
"But my call only increases (their) flight (from the Right).(5709)*
5709 When convincing arguments and warnings are placed before sinners, there are two kinds of reactions. Those who are wise receive admonition, repent, and bring forth fruits of repentance, i.e., amend their lives and turn to Allah. On the other hand, those who are callous to any advice take it up as a reproach, fly farther and farther from righteousness, and shut out more and more the channels through which Allah's healing Grace can reach them and work for them.