Furkan Suresi 22. Ayet

Âyetin son kısmı, “Melekler de onlara, ‘Size bugün sevinçli hiçbir haber yok’ diyecekler” şeklinde de tercüme edilebilir.  

Burada da iman etmemek için türlü bahaneler ileri süren müşriklerin bir başka bahanelerine işaret edilmektedir. İddialarına göre peygambere inanmaları için kendilerine melekler gelip Resûlullah’ın bildirdiklerinin doğru olduğuna şahitlik etmeli veya Allah’ı kendi gözleriyle görüp hakikati O’ndan öğrenmelilermiş (Taberî, XIX, 1)! Ama âyet, onların inanmamalarının asıl sebebinin, içlerinde taşıdıkları küstahça kibirleri ve davranışlarıyla sergiledikleri zulüm ve taşkınlıkları olduğunu ifşa etmektedir. Her ne kadar âyet, tarihî bağlamda özellikle Mekkeli putperestlerin inkâra sapmalarının temelindeki olumsuz psikolojiyi ortaya koyuyor gibi görünse de aslında bu, daha genel olarak Allah’ın, peygamberi vasıtasıyla ortaya koyduğu inanç ve ahlâk ilkelerine karşı mücadeleyi kendilerine dava edinmiş olan bütün inkârcılar için geçerli genel bir tesbit olarak anlaşılabilir. 22. âyet, bunlara şu sarsıcı uyarıda bulunmaktadır: Bir zaman gelecek, o mütekebbir ve azgın inkârcılar “Bize gelmeliydiler” dedikleri melekleri görecekler; fakat artık o zaman iş işten geçmiş olacak; ısrarla inkâr ettikleri âhirette kendileri için hiçbir iyi haber duyamayacaklar; inanmadıkları bu gerçekle karşılaşınca bütün güzel şeylerin kendilerine yasak olduğunu, âhiret nimetlerinden, ebedî kurtuluştan mahrum kaldıklarını anlayacaklar, bunu kendi dilleriyle itiraf edecekler; bir yoruma göre de melekler onlara, “Her şey yasak (size), her şeyden mahrum bırakıldınız!” diyecekler. “Her şeyden mahrum olduk!” şeklinde çevirdiğimiz hicren mahcûren ifadesi, Arapça’daki bir deyim dikkate alınarak, büyük bir felâket karşısında dehşete düşen ve çaresizlik içinde kıvranan insanın söylediği bir istiâze (Allah’a sığınma) ifadesi olarak da yorumlanmış ve “Allahım! Beni koru, bu felâketi benden uzaklaştır!” anlamına geldiği belirtilmiştir. Birinin, korktuğu bir kişi veya olayla karşı karşıya geldiğinde “Bana dokunamazsın! Benden uzak dur!” anlamında kullandığı bir deyim olarak da açıklanmaktadır (Râzî, XXIV, 71; Şevkânî, IV, 81).

Bu cümlede müşriklere cennetin yasak olduğu, kendilerine yüz güldürecek hiçbir haberin gelmeyeceği, bütün bu nimetlerin kendilerine haram kılındığı ifade edilmiş olacaktır.  

bk. Kur’ân-ı Kerim, 6:93; 8:50; 15:8; 41:30-32.  

(*) “Onlar melekleri gördükleri gün, suçlular için hiçbir müjde olmayacaktır. Ve “Eyvah! Bizi koruyan yok mu, Allah bizi korusun” diyecekler” şeklinde de meal verilebilir.  

 Bu sözü müşriklerin kendi kendilerine söyleyip hayıflanacakları manası düşünülebileceği gibi, zamirin meleklere gönderilmesi ve bu sözün melekler tarafından söyleneceği şeklinde anlaşılması da mümkündür.  

[1] Yahut melekleri görecekleri gün günahkârlara müjde olunmaz. Onlarsa «— Allah'tan bu halin büsbütün men olunmasını isteriz» derler.  

(Cahiliye döneminde bir kimse haram aylarda, kendisini öldüreceğinden korktuğu birini görünce hemen, “Bu ay beni öldürmek sana haramdır!” der ve kendisine bir tür dokunulmazlık edinmiş olurdu. İşte küfre sapanlar da melekleri görünce, “Bu ay beni öldürmek sana haramdır!” diyerek bir tür aman dileyeceklerdir.)  

1 (حِجْراً مَّحْجُوراً) sözünün meleklere ait olduğu düşünülürse âyetin tercümesi, “(Melekler onlara): size iyi haber yasaktır yasak, derler.” olabilir.  

[3106] Lafzen: “..müjde taşıyıcı olmayacak.” [3107] Veya: “ve (melekler) “Yasaktır! (Size cennet) yasaklanmıştır!” diyecekler.” Dahhâk ve Katâde bu cümleyi meleklere atfederken, Mücahid ve İbn Cüreyc inkârcılara atfeder (Taberî).  

Bu sözü müşrikler kendi kendilerine söylüyorlar. Onlarda âdet idi, kötü bir şeyle karşılaştıkları zaman: "Hicran mahcûrâ: Sevinmekten tamamen mahrum kaldık!" derlerdi. Yahut bu sözü onlara melekler de söylemiş olabilirler. Yani "êâèäèæ"nin zamîri meleklere de gidebilir, müşriklere de.