Ḳalem ḥaḳḳı‐çun, daḫı melā’ikeler yazduġı bitigler ḥaḳḳı‐çun.
Sen Tañrıñ ni‘meti‐y‐ile delü degülsin.
Daḫı saña minnetsüz müzd vardur.
Daḫı sen ulu ḫūy üzeresin.
Sen göreçeksin, anlar daḫı görürler.
Senüñ Tañrıñ bilicidür yolından azanı. Daḫı bilicidür doġru yol dutıcıları.
Dilediler ki yumuşaḳlıḳ idesiz, anlar daḫı yumuşaḳlıḳ ideler.
Daḫı uyma her yalan and içene ẕelīl ve ḫor,
ġıybet söyleyiciye, arañuzda söz gezdüriciye,
ḫayr ḳaytarıcıya uyma, yamanlıġı çoḳ ẓālime uyma,
aġır yüklü yazuḳlardan, andan ḥarām‐zāde,
olduġı‐çun māl eyesi ve oġul ḳız eyesi.
Ḳaçan oḳunsa üstine āyetlerümüz, eyitdi: Bu düzmesidür ilerükilerüñ.
‘Alāmet ider‐biz burnı üstine.
Biz anları ṣınaduḳ, ṣınaduġumuz gibi bostān ehlini, Yemen iḳlīminde, andiçdükleri vaḳt ki anı keseler ṣabāḥ olduḳda.
Pes gezdi anuñ üstine gice‐y‐ile Tañrı ‘aẕābı, anlar uyuḳlamışlarken.
Pes ol bostān ḳapḳara yandı, gice gibi oldı.
Biri birine ḳıġırdılar ṣabāḥ vaḳtında
ki: Gidüñüz ekinlerüñüze, eger siz keserseñüz.
Pes gitdiler, biri birine gizlü söyleyüp
ki girmesün bu gün üstüñüze dilenciler
ve gitdiler miskinleri ḳaytarmaġa ḳādirler‐iken.
Ol vaḳt ki anı ol ḥālde gördiler, eyitdiler: Biz azmışlaruz.
Eyitdi anlaruñ arasında rāyı yaḫşı olan: Ben size eyitmedüm mi, niçün tesbīḥeylemezsiz?
Eyitdiler: Münezzehdür bizüm Tañrımuz, biz ẓālimler‐iduḳ.
Pes biri birine melāmet itmege başladılar.
Eyitdiler: İy bizüm helāklıġumuz, biz azġunlar‐ıduḳ.
Ola ki bizüm Tañrımuz bize andan yigrek vire. Biz Tañrımuzaraġbet idicilerüz.
Anuñ gibidür ‘aẕāb dünyāda. Daḫı ‘aẕābı āḫiretüñ uluraḳdur, eger bilür‐lerse.
Taḥḳīḳ müttaḳīlere Tañrıları ḳatında diñlenmek cennetlerinde.
Biz kāfirleri Müselmānlar gibi mi ḳıluruz?
N’oldı size nice ḥükm idersiz?
Yā size kitāblar var mı ki anda oḳuyasız?
Taḥḳīḳ size iḫtiyār itdügüñüz mi olur?
Yā sizüñ anduñuz mı vardur üstümüze mübālaġa‐y‐ıla ḳıyāmet güninedegin ki size ḥükm eylegen virile?
Ṣor anlara: Ḳaysı anlaruñ ol işe lāyıḳdur?
Yā anlaruñ şerīkleri mi vardur? Pes şerīklerin getürsünler eger gir‐ çekler‐ise.
Ol gün ki ‘arş incigi açıla ve secdeye da‘vet olunalar güçleri yitiş‐meye.
Gözleri bāhit ḳala, dikile, özlerine ḫorluḳ yitişse. Anlar da‘vet olunurlardısecdeye, anlar sālimler‐iken.
Pes ḳoy beni ol kimse‐y‐ile ki bileler bu sözi. Anları azın [azın] ‘aẕāba yaḳıniletürüz, anlar bilmedügi yirden.
Daḫı anlara mühlet virür‐men. Benüm ‘aẕābum muḥkemdür.
Yā anlardan sen ücret mi istersin ki anlar ġarāmetden aġırlanupdururlar?
Yā ḳatlarında ġayb ‘ilmi vardur ki anlar andan yazalar?
Pes ṣabr eyle seni yaradan Tañrı ḥükmine. Balıḳ eyesi Yūnus gibi olma, olvaḳt ki nidā eyledi ḳayġulu‐y‐iken.
Eger aña yitişmese‐y‐di Tañrısı raḥmeti, ṣaḥrāya bıraġılurdı ol melāmetelāyıġ‐iken.
Pes Tañrısı anı iḫtiyār eyledi, ṣāliḥlerden ḳıldı.
Yaḳın oldı ki kāfirler seni ṭayınduralar gözleri‐y‐le, Ḳur’ānı işitdük‐leri vaḳt ve eydürler ki ol delüdür.
Ol degüldür, illā naṣīḥat ‘ālemlere.