Sahîh-i Buhârî 1497. Hadis

Zeyn İbnü'l-Müneyyir şöyle demiştir: Başlıkta, "salat" kelimesi ile birlikte "dua" kelimesinin de kullanılması burada önemli olanın, "salat" lafzını kullanmak olmadığını, edilen her türlü duanın aynı fonksiyonda olduğunu açıklamak amacıyladır. Vail İbn Hacer'den Nesaî'nin naklettiği şu hadis de bu görüşü destekler mahiyettedir: Resûlullah (s.a.v.), güzel bir deveyi zekat olarak gönderen kimse hakkında, "Allah'ım! Onu ve develerini bereketli kıl"

şeklinde (salat lafzını kullanmadan) dua etmiştir. İbn Ebi Hatim'in naklettiğine göre, es-Süddî "Onlara dua et" ayetindeki, "sallı" kelimesini, (tercümede de belirttiğimiz gibi) "dua et" olarak tefsir etmiştir. İbnü'l-Müneyyir "Haşiye"de şöyle demektedir: Müellif, başlıkta, "devlet başkanı" olarak tercüme ettiğimiz "imam" kelimesini, dinden dönen bazı grupların, "dua et" emrinin, yalnızca Resûlullah'a mahsus olduğu yönündeki iddialarını boşa çıkarmak ve bütün devlet başkanlarının aynı emrin muhatabı olduğunu göstermek amacıyla Özellikle kullanmıştır.

Bu hadis, peygamberler dışında başka kimselere de "salat'ta bulunmanın caiz olduğuna delil olarak kullanılmıştır. Malik ve alimlerin çoğunluğu bunu mekruh saymıştır. İbnü't-Tîn, bu hadisin, peygamberler dışında başka kimselere de "salat’ta bulunmayı "mekruh" gören görüşün aksine bir delil olduğunu belirtmiştir. Bazı alimler, "Bu hadis sebebiyle, sadakayı alan kimse verene yukarıda belirtildiği şekilde dua eder" demiştir.

Hattabî bu iddiaya çok önceden cevap vermiştir: "Salat" kelimesi aslında "dua" anlamına gelir. Fakat anlamı, dua edilen kimseye göre değişir. Peygamberin ümmeti için "salat’ta bulunması, onların bağışlanması için dua etmesi şeklinde anlaşılmalıdır. Ümmetinin ona "salat’ta bulunması ise, Allah'a olan yakınlıgının artması için dua anlamındadır. Bundan dolayı, "salat" kelimesinin başkaları için kullanılması uygun düşmez.

Bu hadis, zekat alan kimsenin, zekat veren kimseye dua etmesinin müs-tehap olduğuna delil getirilmiştir.