İsrâ Suresi 25. Ayet

Kuşkusuz ibadet ve ana babaya saygı her şeyden önce bir kalp ve gö­nül işidir. İbadet ve itaat, insanın içindeki inanç, istek, sevgi ve bağlılıktan kaynaklanırsa bir değer taşır. Âyette “Rabbiniz kalplerinizdekini en iyi bilendir” ifadesiyle bu hususa işaret edilmiştir. Öyleyse insan öncelikle ruhen “sâlih” olmalı, yani ruhunda güzel duygular, niyetler geliştirmeli, iç dünyasını düzeltmelidir. O zaman Allah bu şekilde iç dünyasındaki yanlışları silip atanlara af ve mağfiretiyle muamele edecektir (Şevkânî, III, 249).

1- Anne ve babanıza karşı ne düşündüğünüzü. 2- Erdemli, samimi, iyi kimseler.  

[6] Ebeveyninize karşı gelmek veya iyilikte bulunmak hususlarını.[7] Veya ebeveyn hakkında Allah'a muti' olursanız veya iyiliğe niyette sadıksanız.  

[2252] Zımnen: Allah insan olmanın getirdiği farklı hâller dolayısıyla anne-babanın yanlış algılayıp kırıldıkları kasıtsız söz ve tavırlarınızı, onların altında yatan niyet ve tasavvurlara göre değerlendirir. [2253] İn edatı, kimi zaman “yüreklendirme” (tehyic) ve “kışkırtma” (ilhab) işlevi görür. Edatın söz konusu işlevine dayanarak bu anlamı tercih ettik. [2254] Evvâbîn, “geri dönmek, yönelmek, vaz geçmek” anlamlarına gelen âbe fiilinden türetilmiştir. İsm-i fail kalıbıyla tekil olarak kullanıldığı beş yer dışında, çoğul olarak sadece burada kullanılmıştır. Evvâbînin anlamı konusunda ilk yorumcular çok farklı şeyler söylemişlerdir (Taberî). Bunlar arasında “akşamla yatsı arasında namaz kılanlar” gibi, hiçbir delile dayanmayan yorumlar yapılmıştır. Said b. Cübeyr, sözcüğün buradaki işlevinin evladın eyleminin ebeveyn tarafından nasıl algılandığıyla değil, özünde iyi ve hayırlı bir amaç taşıyıp taşımadığıyla ilgili olduğunu söyler (Zemahşerî). Bu durumda ibare, ebeveynlerin, özünde iyilik ve hayır amacı taşıyıp taşımadığına bakmaksızın çocuklarına kırılıp gücenmelerinden dolayı Allah’ın onları sorumlu tutmayacağını ifade etmiş olur. Parantez içi açıklama, Taberî’nin Said b. Müseyyeb’ten yaptığı nakle dayanır.