

Bu konu tartışmalı konulardan biridir. Bir görüşe göre vasi', yetimin malından çalışması oranında alabilir. Hz. Aişe'nin görüşü budur. Bir görüşe göre ihtiyacı olmadığı sürece vasi'nin bu maldan yemesi caiz değildir. Bu görüş sahipleri de ayrıntıda görüş ayrılığına düşmüşlerdir: Ubeyde İbn Amr, Said İbn Cübeyr ve Mücahid "Yedikten sonra zenginleşirse yediğini geri öder" demişlerdir. Bir başka görüşe göre de artık yemiş olduğunu geri ödemesi gerekmez.
Bir başka görüşe göre de yetimin malı altın ve gümüşse vasi'si, bunları ancak ödünç olarak alabilir. Altın ve gümüş dışında bir mal ise ancak ihtiyaç durumunda alabilir. İbn Abbas'tan nakledilen en sahih görüş budur. Şa'bi', Ebü'l-Aliye ve bazı fakihlerin görüşü de budur. Bütün bu görüşleri İbn Cerir (Taberi), tefsirinde nakletmiştir. Kendisi de ödemenin kesinlikle gerektiği görüşünü benimseyerek bunu destekleyici deliller getirmiştir.
İmam Şafii'ye göre, hak ettiği ücret ve yaptığı harcamadan hangisi az ise onu alır ve sahih nakle göre iadesi gerekmez. İbnü't-Ti'n, Rebi'a'dan bu ayetteki fakir ve zengin ile yetimin kastedildiğini nakletmiştir. Yani "yetim zenginse vasisi ona yapacağı harcamada savurganlık yapmasın, fakirse vasisi onu örf ölçüsünde yedirsin." Bu görüşe göre, yetimin malından yemekle ilgili bir hüküm yoktur.
Ancak meşhur olan görüş öncekidir.

Zincir sözün kaynağından musannife doğru sıralanmıştır: 1 = sözü söyleyen/ilk aktaran, sonrakiler onu sırayla nakledenler, en altta eseri derleyen Buhârî. Râviye tıklayınca aynı râvinin geçtiği tüm hadisler listelenir; parantezdeki sayı râvinin bu kitapta geçtiği hadis sayısıdır.