Yunus Suresi 37. Ayet

İlk âyetlerinden de anlaşılacağı üzere sûrenin asıl maksadı, inkâr-cıların Kur’an’a itirazlarını cevaplamak, onun vahiy eseri olduğunu ortaya koymaktır. Bunun için –diğer bazı konular yanında– özellikle yüce Allah’ın nelere muktedir olduğunu anlatan açıklamalar yapıldıktan, hatta bu hususu bizzat putperestlerin de kabul ettikleri hatırlatıldıktan sonra, aynı yüce kudretin, olağan üstü bir yolla peygamberine Kur’an’ı göndermesinin de imkânsız olmadığını anlatmak üzere tekrar vahiy konusuna dönülmüş; konumuz olan âyette, vahiy fikrine bir türlü akılları yatmayan veya statülerini ve menfaatlerini korumak için öyle davranan müşriklerin, Kur’an’ı Hz. Muhammed’in uydurduğu şeklindeki iddialarına cevap verilmiştir. Kur’an-ı Kerîm’in “kendisinden önceki ilâhî kitapları doğrulama­sı”ndan maksat, insanlığın gelişmelerine paralel olarak yeni hükümler içermesi yanında, zamanla kısmen tahrife uğradığı için kuşkulu hale gelmiş olan Tevrat, İncil gibi kutsal kitapların kusurlarını gidererek onların doğru olan asıllarını onaylaması ve yeni ifade kalıpları içinde tekrar insanlığa sunmasıdır. Bazı müfessirler, “konulmuş olan hükümler” diye çevirdiğimiz âyet metnindeki kitap kelimesini de eski kitaplar olarak anlamışlardır; ancak Taberî (XI, 117) ve Zemahşerî (II, 191) gibi müfessirler –muhtemelen bu anlayışın, âyette lüzumsuz bir tekrar bulunduğu kanaatine yol açacağını düşündükleri için– buradaki kitap kelimesini “Allah’ın Muhammed ümmetine yazdığı, onlara farz kıldığı hükümler” şeklinde açıklamışlardır.

Yüce Allah Kur’an’ın birileri tarafından meydana getirilemeyeceğini, çünkü Kur’an’ın iftira edilebilecek bir metin olmadığını meydan okumaya konu edinmekte, dolayısıyla vahyini sahiplenmektedir.,Ayetlerin açıkça ortaya konulmasıyla ilgili bkz. En‘âm 6:55, 97, 98, 114, 119, 126, 154; A‘râf 7:32, 52, 145, 174; Tevbe 9:11; Yûnus 10:5, 24; Hûd 11:1; Yûsuf 12:111; Ra‘d 13:2; İsrâ 17:12; Rûm 30:28; Fussilet 41:3, 44.  

1- Allah'ın emir ve yasakları ile ilgili hükümleri.  

bk. Kur’an-ı Kerim, 2:41; 3:7.  

1.Tefsirlerde, Kitap kelimesiyle ilahi hükümlerin kastedildiği ifade edilmektedir. Çünkü Kur`an-ı Kerim`in değişik yerlerinde "Kitap" kelimesinin kökü olan "ketebe" fili "şöyle hüküm konuldu" anlamında kullanılmaktadır. Buna göre yukarıdaki ayeti kerimede de "Kitap" kelimesi yaygın olarak bilinen isim anlamında değil "ketebe" fiilinin masdarı anlamında kullanılmıştır.  

[5] Tevrat ve İncil'dekine uygundur.[6] Allah'ın Levh-i Mahfuz'da yazdığı ahkâm ve saireyi beyan eder.[7] Yahut Rabbilâlemin tarafından bilâ şek tasdik ve tafsil olunmuştur.  

1 Bu Kur’an insan aklının eseri olamaz ve insan aklı da böyle bir Kur’an uydurmaya kâfi gelemez. Kur’an kesinlikle Allah tarafından gönderilen bir kitaptır.2 Kur’an, Hz. Dâvut, Mûsa ve Îsâ’ya isnat edilen ve uydurma olan Zebûr, Tevrât ve İncil denilen kitapları asla onaylamaz; onlarda olması gereken doğru âyetleri açıklar ve ancak onların aslını onaylar. Bk. (Mâide: 43, 48, En’am: 91, Fâtır: 31, Hâkka: 43)3 Kitap kelimesi, cins isim olduğu için çoğul olarak tercüme edilmiştir.  

[1616] Kur’an’ı “hitab” olarak çevirimiz için bkz: Âyet 15, not 26. [1617] Tüm vahiy süreci boyunca gelen mesajların aynı kaynaktan neş’et ettiğini ifade eder. [1618] Bu ibare, Kur’an’ın yalnızca tefsire konu olan müfesser bir hitap değil, aynı zamanda tefsir eden müfessir bir hitap olduğunu ifade eder. Bir müfessir olarak Kur’an, biri haricî, diğeri dahilî olmak üzere iki tür unsuru tefsir eder: 1) Haricî unsurlar: Bunlar üçe ayrılır: a) Varlığın yaratılış ve denetleniş yasalarının tefsiridir. b) Bireyin tâbi olduğu psikolojik yasaların tefsiridir. c) Toplumların tâbi olduğu sosyolojik ve tarihsel yasaların tefsiridir. 2) Dahilî unsurlar: Bunlar da üçe ayrılır: a) Medenî sûreler Mekkî sûrelerin tefsiridir (Bkz: 39. âyet ve krş: 75:17-19). b) Ahkâmla ilgili âyetler akidevi âyetlerin tefsiridir. c) Müteşabih âyetler, bu âleme ve öte âleme ilişkin gaybî hakikatlerin tefsiridir. Bunların hepsinin de tek merkezi vardır: Allah katındaki ‘ana kart’ olan Levh-i Mahfuz. Şu hâlde ilâhî hitabın, tabiatın, kâinatın, insanın ve toplumların tâbi olduğu tüm yasalar, aynı kaynaktan neş’et etmektedir.  

[*] Sahibi