Şüf'a kelime olarak, çift anlamına gelen "şef' " sözcüğünden türetilmiştir. Bir islam hukuk terimi olarak ise, ortaklardan birinin, üçüncü bir şahsın mülkiyetine intikal etmiş olan payının, belirlenen bedel karşılığında diğer ortağa geçmesidir. Şüf'a hakkının meşru' olduğunda hiçbir alim ihtilaf etmemiştir. Bu hadis, şüf'a hakkının meşruiyeti konusunda temel bir dayanaktır. Müslim'in, Ebu'z-Zübeyr yoluyla naklettiğine göre Cabir r.a. şöyle demiştir: "Avlusu veya duvarı ayrılmamış durumda olan bütün ortaklıklarda Resulullah s.a.v. şüf'a hakkı bulunduğuna hükmetmiştir. Ortağından izin almadıkça satması helal olmaz. Şüf'a hakkına sahip olan kimse dilerse alır, dilerse almaz. Eğer izin almadan satarsa, o, diğer şahıslardan daha fazla hak sahibidir."
Bu hadis, şuf'a hakkının, şayii (iştirak halinde) mülkiyette bulunan mallar için sabit olduğu hükmünü içermektedir. Hadisin baş tarafı, şüf'a hakkının menkul mallarda olduğunu, bağlamı ise, gayrimenkul ve içinde menkul olmayan şey bulunan mallarda geçerli olduğu izlenimi vermektedir. İmam Malik, bir rivayete göre, hadisin genelliğine itibar ederek, her şeyde şuf'a hakkı bulunduğu görüşünü benimsemiştir. Ata da bu görüştedir. Ahmed İbn Hanbel, şüf'a hakkının, hayvanlar dışında, diğer menkul mallarda bulunmadığı görüşündedir. Beyhaki'nin, İbn Abbas'tan "merfu"
olarak naklettiği bir hadis şöyledir: "Her şeyde şuf'a hakkı vardır". Bu hadisin ravileri güvenilir kimselerdir. Fakat hadis, "mürsel" olmakla tenkit edilmiştir. Tahavi, ravileri açısından bir beis bulunmayan başka bir senetle, Cabir hadisine bir şahid (destekleyen rivayet) nakletmiştir. Bu hadisi, taksim edilemeyen şeylerde şuf'a hakkı bulunmadığına ve şuf'a hakkının, her ortak için sabit olduğuna delil olarak getirmiştir.
Ahmed, zımminin şuf'a hakkına sahip olmadığı; Şa'bi ise, şehirde oturmayan kimselerin şuf'a hakkı bulunmadığı görüşündedir. باب: عرض الشفعة على صاحبها قبل البيع. 2. ŞUF'A HAKKI SAHİBİ OLAN KİMSEYE MALI SATMADAN ÖNCE ALMASI İÇİN TEKLİFTE BULUNMAK وقال الحكم: إذا أذن له قبل البيع فلا شفعة له.---وقال الشعبي: من بيعت شفعته، وهو شاهد لا يغيرها، فلا شفعة له. El-Hakem şöyle der: Malını satmadan önce, şuf'a hakkına sahip olan kişi tarafından izin verilmiş ise, artık şuf'a hakkı bulunmaz. Şa'bi ise şöyle demiştir: Şuf'a hakkına sahip olan kimse, söz konusu mal gözünün önünde satılırken müdahele etmez ise, artık onun şuf'a hakkı kalmaz.
حدثنا المكي بن إبراهيم: أخبرنا ابن جريج: أخبرني إبراهيم بن ميسرة، عن عمرو بن الشريد قال: وقفت على سعد بن أبي وقاص، فجاء المسور بن مخرمة، فوضع يده على إحدى منكبي، إذ جاء أبو رافع مولى النبي صلى الله عليه وسلم فقال: يا سعد ابتع مني بيتي في دارك، فقال سعد: والله ما أبتاعهما، فقال المسور: والله لتبتاعنهما، فقال سعد: والله لا أزيدك على أربعة آلاف منجمة، أو مقطعة، قال أبو رافع: لقد أعطيت بها خمسمائة دينار، ولولا أني سمعت النبي صلى الله عليه وسلم يقول: (الجار أحق بسقبه). ما أعطيتكها أربعة آلاف وأنا أعطى بها خمسمائة دينار، فأعطاها إياه.
Malı satmadan önce; şuf'a hakkı bulunan kimseye alması için teklifte bulunmak, onun bu hakkını ortadan kaldırır mı? Bununla ilgili geniş açıklama, "hileleri terketmek" bölümünde 6977. nolu hadiste gelecektir. Tirmizi'nin, Cabir'den naklettiği hadis şöyledir: "Komşu,. yakınlığı sebebiyle daha çok hak sahibidir. Eğer gaib ise (ortada bulunmuyor ise), satılan mal ile yol birliği de var ise, komşu gelene kadar beklenir."
İbn Battal şöyle demiştir: Ebu Hanife ve onun mezhebini benimseyenler. bu hadisi, komşunun şuf'a hakkına sahip olduğu hususunda delil olarak kullanmıştır. Diğer alimler ise, burada kastedilenin, ortaklık olduğu şeklinde yorumda bulunmuştur. Çünkü Ebu Rafi', evlerde Sa'd'ın ortağı idi. Bundan dolayı ortağının almasını teklif etmiştir. "Lugatte, ortağın komşu olarak isimlendirildiğine dair herhangi bir kullanım yoktur" şeklindeki iddia kabul edilemez. Çünkü birbirine yakın olan her şeye "komşu" denilir.
